‘‘ - Göz bir kamera, kulak bir kaydedici, beyin bir bilgisayar, ağız bir teyp, düşünce de sanki birisinin elinde mikrofon komut veriyormuş gibi geliyor bana. Sanki ben istemeden yapıyorum her şeyi.’’... ...‘‘ - Mesela şimdi ben buradayım, ama dışarıda kimse yok. Ben çıkınca herkes dışarıda meydana çıkıyor. Sanki herkes beni sınıyormuş gibi..’’ Evet arkadaşlar 1996 yılında tasarlanan ve buraya yazacağım yeni bir senaryo ile daha karşınızdayım umarım beğenirsiniz. Sizlerinde yorumlarını ve benzeri düşüncelerinizi bekliyorum. Düşüncemi paylaşanlar 1: Sınanıyorum: Ender benim Elif Teyzemin oğlu aynı düşünceleri paylaşıyoruz. Hep düşünürdüm: ‘‘ - Bu dünya benim için mi yaratıldı?’’ diye. Kendi gözümle geldiğim ve gördüğüm için her şeyin benim için yaratıldığını düşünürdüm. Her şey sanki benim için yaratılmıştı. Dünya benim için dönüyor; insanlar sanki benim için vardı. Örneğin; Ben bulunduğum bir odadaki insanlarla konuşurdum. Ama bunun dışarısında insan yok gibi gelirdi. Sadece gözümün önündekiler vardı yürürken, arkamdaki hiç bir şey yoktu, ta ki arkama dönüpte bakana kadar. Oturduğum odadan dışarı çıktığımda insanlar benim için kaldırımlarda dolaşırlar, araba kullanırlar, çöpçü çöplerini toplar, lokantacılar, marketçiler sanki sırf bana gözükmek için o işi yaparlardı. Ta ki, Ender bir Pazar günü 19/01/1997 günü bu konuyu açana kadar. Bilinmeyen ve Fenomen dergilerini okuyordu. Ayrıca benim yazmış olduğum daktilo yazılarımı da ilk defa o okumuştur. Bir düşüncemi okudu. Bu düşünce şuydu : Polat : ‘‘ - Göz bir kamera, kulak bir kaydedici, beyin bir bilgisayar, ağız bir teyp, düşünce de sanki birisinin elinde mikrofon komut veriyormuş gibi geliyor bana. Sanki ben istemeden yapıyorum her şeyi.’’ İşte bu yazıyı okuduktan sonra konuyu açtı : Ender : ‘‘ - Bana da sanki sınanıyormuşum gibi geliyor.’’ Dedi. Ben bu sırada kanepe de uzanıyor, gözlerim kapalı dalmak üzereydim, saat dört gibiydi. Ramazan ayının son günüydü. Bu lafını duyduktan sonra gözlerim açıldı. Sanki bu sefer Ender beni sınıyordu. Ben : ‘‘ - Dur!. Ben anlatayım.. Sanki bu dünya benim için yaratılmış gibi geliyor. Nasıl anlatayım?’’ dedim. Anlatacak bir konu bulamıyordum. Tam bu sırada; Ender : ‘‘ - Mesela şimdi ben buradayım, ama dışarıda kimse yok. Ben çıkınca herkes dışarıda meydana çıkıyor. Sanki herkes beni sınıyormuş gibi..’’ Bu lafı üzerine şaşkınlığım iki kat artmıştı. Hemen yerimden fırladım ve daha önceden yazmış olduğum bir yazımı gösterdim. Bu yazı şuydu : : ‘‘ - Bu dünyaya kendi gözüyle geldiği ve kendi gözüyle gördüğü için bu dünyanın, evrenin kendi için yaratıldığını düşünen kim?..’’ Bu olaydan sonra söyleyebileceğim tek şey : ‘‘ – Artık bu dünyanın benim için yaratılmadığını anladım. Ben bu yazıyı yazarken şu anda Savaş ve Ender nerede ve de ne yapıyorlar acaba? Ben uyurken güneşin yeni doğduğu ülkelerdeki insanlar ne yapıyorlar. Deniz altındaki canlılar. Toprak altındaki ve üstündeki, gökyüzündeki, başka gezegenlerdeki canlılar ne yapıyorlar?.’’ ‘‘ – Bunları yaratan yüce yarabbim. Bu yazıyı yazmamı isteyen ve bilen Allah, her şeyi yarattığı gibi her şeyi de bilir.’’ Bir de şu var : ‘‘ – Bu dünya da herkes kendi gözüyle gördüğü için, herkes kendi adına geldiği için herkesin kendine düşen görevleri vardır. Bu dünyaya gelmemin sebebi, kendi kendime sorular sormam ve bu soruların cevabını benim gibi düşünen insanlardan almam mı acaba?’’
Bu muhabbet yaşandıktan 2 (İki) sene sonra Jim Carrey’in Truman Show adlı psikolojik komedi filmi hayatımıza girdi. Sınanma düşüncesinin bir benzeri olan senaryosu ile sarsıcı şekilde beyazperdeye aktarılmıştı. Filmde Jim Carrey’in canlandırdığı Truman Burbank karakteri her yerde bulunan kameralar ile izlenen ve bunlardan habersiz hayatını sürdüren bir kişilikti. Düşüncem bana oyunlar oynamaya başladı. Sağımızda ve solumuzda bulunan meleklerin hayatımızı not ederek sevaplarımızı ve günahlarımızı yazdığı aklıma geldi. Daha sonra Yıllar önce Walt Disney’in karakterlerinde işlediği sağdan ve soldan konuşan ikinci ve üçüncü kişiliklerin melekler olarak tasvir edilmesi aklıma geldi. Sınanma hakkında daha başka nasıl düşünceler gerçekleşebilir derken 2001 yapımı matrix filmi gündeme bomba gibi düştü. Yaşanılan her şey sanaldı. Beynin ürettiği elektriksel sinyaller ortaya çıktı.. ve şimdi çocukluğumda kendi kendime sorduğum suallerin yavaş yavaş cevabını almaya başladım. Nasıl bir etken düşünce gücünü açıklayabilirdi.