Sevdiklerimizi Kaybetme korkusu, 27/03/2007 Salı saat: 18:30 Kazım karakuş hakkın rahmetine kavuştu. Sevdiklerimizden birisini daha kaybettik. Mekanı cennet toprağı bol olsun. Allah gani gani rahmet eylesin.
İyi okumalar arkadaşlar. Yeni düşüncelerimi paylaşanlar adlı senaryo için cevaplarınızı ve düşüncelerinizi beklerim. Rahmetli Kazım karakuş Gül karakuş'un amcası oluyor. Gül’ün Rahmetli dedesi Hüseyin Karakuş’a yazmış olduğu bir not var elimde onu bu tarih sayfalarına aktarmadan geçemeyeceğim.
Gül Karakuş 12/01/1997 Saat: 20:43
Gül Karakuş : ‘‘ – Canım dede’me
sevgili dedeciğim;
Seni o kadar seviyorum ki anlatamam. Allah’tan sonra taptığımsın. Bir gün gideceksin bu dünyadan, yıkacaksın beni bunu biliyor musun?
Daha sen ölmeden öleceğini düşündüğüm her an hıçkırıklar ve göz yaşlarına boğuluyorum. Şuna inan ki dede hayatta tek sevdiğim bağlı olduğum kişi sensin, bu duygularımı yazarken bile göz yaşlarım arka arkaya damlıyor gözlerimden. Biliyor musun senin yokluğun benim sonum demektir. Senden uzaktayım ama her gece, her gün, her saniye senin yanındayım.
Sen bana göre sevdiğim, taptığım, yarim, annem, babam, arkadaşımsın yani kısacası sen Herşeyimsin..
Sen ölürsen benide yanına al. Allah’tan tek istediğim şey mademki seni alacak bari son bir defa görmeme izin versin. Ben senin yanındayken elimi tutarken canını alsın ve de Allah’tan şunu da istiyorum ki sana acısız bir ölüm nasip etsin. Ne olur Allah’ım dedem acı çekerek ölmesin. Sana yemin ediyorum ki benim bu dünyayla tüm alakam kesilecek madem sen gidiyorsun. Bende seninle geleceğim. Biliyor musun dede elimde olsa şu an geri kalan ömrümün tamamını ayaklarının altına sererdim ama ne yapayım bunu gerçekleştiremem. Biliyorum seni o kadar sevmeme rağmen şu son günlerinde yanında değilim haklısın ama yemin ederim elimden bir şey gelmiyor ve zaman çok çabuk geçiyor. Eğer ben İstanbul’dayken hayata veda edersen kendimi hiç bir zaman affetmeyeceğim ve sana söz veriyorum sen yoksan bu hayatta hiçbir şeyin anlamı ve benimde yaşamamın anlamı yok. Ben sensiz yaşayamam. Ölürsen benide yanına al... Teyzemin kızı Gül’ün yazdıklarını bu sayfalara yenilerken akla karayı seçtim. Şu anda iş yerindeyim. Ve ağlarken sesimin çıkmaması ve göz yaşlarımın fark edilmemesi için baya uğraştığımı belirtmek istiyorum.. Bende çocukken dokuz on yaşında iken : ‘‘ Eğer Allahım canımı alacaksan teyzemin oğlu Savaşı son bir kez daha göreyim de öyle öleyim.’’ Derdim. Büyüklerimi kaybetmek istemezdim. Özellikle Annemi ve Babamı öyleki çocukken Allahım’a yalvarırdım. ‘‘ – Allah’ım ben hiç büyümeyimde annem, babam, sevdiklerim yaşlanmasınlar ve ölmesinler.’’ Gelin görün ki işler öyle istenildiği gibi yürümüyor bu fani dünyada;.. Allahım’a çok şükür, Allah uzun ömür versin bana ve sevdiklerine bağışlasın Annem ve babam sağlar. Şu anda torunlarını da seviyorlar. Oğlumun ismini Muhammed Gürhan koydum. Adı gibi yaşasın adına layık hayırlı bir kul, ümmet ve insan olur inşallah. Zamanın geçmesi kötü anılar kadar yaşanılması güzel hadisleride peşi sıra getiriyor. Gül’ün dedesi benim Babaannem dedelerim Allah gani gani rahmet eylesin, toprağı bol, mekanları cennet olsun. Vefat ettiler. Ancak zaman yeni insanlarla tanışmamada vesile oldu. Evlendim. Bir oğlum oldu. Yaşlanmaya doğru gidiyorum. Bu dünya Sultan Süleyman’a bile kalmamış.. Fani dünya acılarda bizim için mutluluklarda.. Allah sağlık, sıhhat versin. Ölümün bile hayırlısını nasip etsin. Bizim Allah’ımıza dua ve ibadet etmekten, kul hakkı yememekten başka bir kulluk görevimiz yok. İnanıyorum ki herkes sevdiklerini kaybetmeyi düşündüğü zaman Benim ve Teyzemin kızı Gül gibi yukarıdaki satırlara yazılan bunalımı yaşıyordur.