Dün, '120' adlı filmi izledim.Film zaman zaman hüzünlendirdi . Film ilerledikçe hüzünüm artmaya başladı.
Ve düşünmeye başladım:
Gerçekten tarihimizde bu olaylar olmuş muydu?
Olmuş ise ben niye bilmiyorum?
Birde tarihimizi bilirim diye övünürüm, demek ki tam anlamıyla bilmiyorum.
O zaman neden bilmiyorum?
Ben nerede tarihimizden uzak kalmıştım?
Niçin ve nasıl uzaklaşmıştım?
Yoksa tarih şuurumu mu kaybetmiştim?
Bu soruları kendi kendime sordum durdum. Yüreğimin bir yanı 'Tarihi bir kesit olmuş bitmiş', diğer yanı ise hüzün kaplamıştı. Hüzün kaplamış yanını diğer yanımla bastırıyordum, taaa ki o an gelene kadar...

O andaki sahne mi diye soruyorsunuz, o sahne söyleydi:

''120 coçuk okul bahçesinde toplanır, hava kar yağışlı ve soğuktur, okul müdürü ve Van'ın ileri gelenleri oradadır. Okul müdürü bir konuşma yapar ve 120 coçuk cephanelerle birlikte Erzurum'daki tümene doğru yola çıkarlar ve arkalarından şu marşı okuyorlardı :
-
Ey şanlı ordu,ey şanlı asker
Haydi gazanfer, umman-ı safter
Bir elde kalkan, bir elde hançer
Serhadde doğru ey şanlı asker.

Deryada olsa herşey muzaffer
Dillerde tekbir, Allahü ekber

Allahü ekber, Allahü ekber
Ordumuz olsun daim muzaffer''

Bu sahneyle birlikte koyverdim göz yaşlarımı.