Zombiler! Kurtadamlar! Vampirler! Çığrından çıkmış, baltalı testereli manyaklar..! Korku sinemasının çekiciliği nereden geliyor acaba? Kanlı sahneler içimizdeki şiddeti deşarj etmemize mi yarıyor, yoksa tersine, gerçek hayattaki dehşetlere yenilerini mi ekliyor bu tür yapımlar? Argento mu, Romero mu, Craven mı sizin için korku sinemasının bir numaralı ismi? Baltalar elimizde, zebaniler peşimizde, gecenin karanlığı içinde tartışalım bu konuyu haydi...
